◄آیا ایرباس جهان را تغییر می دهد یا آسیا ایرباس را؟
تیننیوز| 42 سال پیش، زمانی که ایرباس اولین هواپیمای A300B2 خود را به ایرفرنس تحویل داد، آسیا در شرایط آشفتهای به سر میبرد. جنگ در ویتنام و کامبوج و پایان یافتن حکومت فاجعه بار مائو، اقتصاد چین را تبدیل به یک گدای ژنده پوش کرده بود. این در حالی بود که انقلاب صنعتی در ژاپن، مالزی و کره جنوبی آغاز شده بود و کشوری مانند سنگاپور علیرغم وضعیت ورشکسته منطقه با استانداردهای زندگی نسبتا بالایی در حال توسعه و پیشرفت بود.
از طرفی دیگر در این سوی جهان، ظهور یک شرکت هواپیماساز اروپایی، یک تهدید جدی برای آمریکایی بود که عطش تسلط به تمام دنیا را داشت. ایرباس نیز برای اینکه بتواند در این رقابت بین اقیانوسی، شروعی قدرتمندانه را داشته باشد به مشتری خانگیاش، ایرفرنس تکیه کرده بود.
پس از آن شاید یکی از دلایلی که ایرباس در 19 سال ابتدایی توانست تنها 1000 فروند از هواپیماهای خود را به فروش برساند، دلبری ملکه آسمانها بویینگ 747 بود که کمتر ایرلاینی میتوانست از آن بگذرد. اما به مرور، سیر رشد سفارشات ایرباس افزایش یافت.
در یک رکورد جدید این شرکت توانست در 19 ماه ، 1000 فروند هواپیما را تحویل دهد تا 10 هزارمین فروند آن در تاریخ 14 اکتبر 2016 نصیب سنگاپور ایر شود.
چه کسی در سال 1974 میتوانست باور کند روزی آسیا و اقیانوسیه تبدیل به بزرگترین بازار هواپیماهای ایرباس شود! به طوری که 3500 فروند از هواپیماهایش برای این منطقه ساخته شده و از سه مشتری بزرگش، دو ایرلاین متعلق به چین باشد؟!
در اوج بحران مالی جهانی در سالهای 2007 تا 2009 که صنایع زیادی در آن متضرر شدند، کشورهای آسیای شرقی با خرید هواپیماهای بلند بردی چون ایرباس 380 نوظهور، نه تنها ایرباس را سرپا نگه داشتند، بلکه با برنامهریزی مناسب توانستند با پیشرفتهترین و جدیدترین هواپیماهای جهان، خود را به کیفیت بالایی در ارائه خدمات به مسافرین برسانند. بی دلیل نیست که امروزه از 10 ایرلاین برتر جهان 8 جایگاه متعلق به ایرلاین های آسیا و اقیانوسیه است.
گرچه امروزه ایرباس جزو یکی از سردمداران برتر تولیدکننده هواپیما در جهان است، اما چندی است شرایط برای این شرکت سخت شده است. پس از اینکه در ماه گذشته به دستور مرکز تجارت جهانی، یارانه اتحادیه اروپا به ایرباس قطع شد، این شرکت برای کاهش هزینهها و به گفته خودشان افزایش سرعت تصمیم گیریها، همه زیر بخشهای خود را تحت یک شرکت واحد ادغام کرد و زیر یک سقف گرد هم آورد.
از سوی دیگر با کاهش سفارشات ایرباس A380 و اقدام جدید برخی از شرکتهای هواپیمایی همچون سنگاپورایر برای کنار گذاشتن این هواپیما، ایرباس تصمیم گرفت تا تولیدات این هواپیما را در سال بعد از 2.5 هواپیما در ماه به یک هواپیما در ماه کاهش دهد.
البته یکی از دلایل کنار گذاشتن هواپیماهای چهار موتورهای همچون ایرباس A380 و B747 که به نسبت هواپیماهایی چون A350 و B777 مصرف سوخت بالاتری دارند، افزایش قیمت جهانی نفت است.
بر اساس آخرین توافق شرکتهای تولیدکننده نفت در مجمع بینالمللی انرژی که از 26 تا 28 سپتامبر در الجزیره برگزار شد، با هدف جلوگیری از کاهش قیمت نفت، مقرر شد از تولید افزون نفت جلوگیری شود.
در صورتی که این توافق در اجلاس جهانی اوپک که 30 نوامبر برگزار میشود، مصوب شود باید در انتظار افزایش قابل ملاحظه قیمت نفت باشیم. بدون شک این موضوع بیش از پیش ایرلاینها را مجاب به کنار گذاشتن هواپیماهای چهار موتورهای چون A380 خواهد کرد.
با همه این شرایط ایرباس کماکان رو به جلو حرکت میکند و بر روی دیگر ناوگانهای بلند برد جدید خود همچون A350 حساب ویژهای باز کرده است.
با این بررسیها و نگاهی به آینده این سوال مطرح میشود، هنگامی که ایرباس 20 هزار هواپیماهایش را تحویل دهد، اوضاع برای این شرکت چگونه تغییر خواهد کرد؟! غیر منطقی به نظر نمیرسد اگر تصور کنیم چین که در حال حاضر بزرگترین اپراتور هواپیماهای ایرباس است، در سال 2040 به یکی از قدرتمندترین پایگاههای هوافضایی جهان تبدیل شود.
اما آیا ممکن است در این بین با وجود تمرکز چشمگیر تکنولوژی ایرباس در این کشور، ادغام دیگری صورت بگیرد و تولید کننده اروپایی تبدیل به تولید کننده آسیایی شود؟
گروه تحلیلی اتاق خبر ایرونیوز