◄ سود سرمایه گذاری در آزادراه سازی هشت درصد است / لزوم تایید پروژههای راهسازی از سوی سازمان محیط زیست
![◄ سود سرمایه گذاری در آزادراه سازی هشت درصد است / لزوم تایید پروژههای راهسازی از سوی سازمان محیط زیست](https://cdn.tinn.ir/thumbnail/iVr15mufvIYF/BP4FyozOIuYX2s0Shq1VRBbIPXc4juEyVkgaAMZfi8f3Zk9y6-NMHv_3Xp6iphBzAS7jQMojhDQrHn7X6BB-jicNFBOVKKwAbxue9tSahsQvWk3HyFnewfEdnw8kECFNlh5LwhumuWY,/n00003443-b.jpg)
تین نیوز | دبیر انجمن شرکت های راه سازی ایران با بیان اینکه سود سرمایه گذاری در آزادراه سازی تنها هشت درصد است، گفت: جذب سرمایه بخش خصوصی برای تکمیل پروژه های باقیمانده امکان پذیر نیست.
علی آزاد در گفتگو با خبرنگار تین نیوز با اشاره به پیشنهاد نمایندگان مجلس به شرکت ساخت جهت جذب سرمایه گذار برای تکمیل پروژه ها اظهار داشت: سرمایه مانند هواپیما در باندهای مطمئن فرود می آید و زمانی که سود سرمایه گذاری در راهسازی 8 درصد و در بورس 100 درصد باشد هرگز جذب سرمایه از بخش خصوصی اتفاق نمی افتد.
وی با بیان اینکه در چنین شرایطی باید عوارض راه 10 برابر شود، گفت: در کشوهایی که مدل توسعه و شرایط اقتصادی اصولی نباشد، اخذ عوارض سنگین به ضرر مردم خواهد بود.
آزاد در ادامه تصریح کرد: دولت باید از یارانه بنزین و عوارض بارنامه به ازای هر تن کیلومتر مبلغی را کسر و به وزارت راه در جهت ساخت راه و نگهداری آن پرداخت کند.
دبیر انجمن راه سازی ایران خاطرنشان کرد: تامین مخارج نگهداری از این سرمایه عظیم ملی از ساخت آن مهمتر است و اگر مراقبت لازم انجام نشود، شاید روزی افسوس از دست دادن آن را بخوریم.
وی با اشاره به تاثیر گرانی قیر بر ترمیم راه یادآور شد: با هزینه ای که چهار سال پیش میتوانستیم 24 میلیون تن روکش آسفالت برای جاده ها فراهم کنیم، در حال حاضر این میزان با همان سرمایه به 6 میلیون تن رسیده است. این درحالی است که هیچگونه افزایشی در دستمزد و بودجه راهسازی صورت نگرفته است و قیمت قیر بدون کارشناسی افزایش یافت.
تایید پروژه های راهسازی توسط سازمان محیط زیست
آزاد با توجه به رابطه تنگاتنگ راه و محیط زیست اظهار کرد: ساخت آزادراه هیچگاه موجب تخریب محیط زیست نخواهد شد و برای رسیدن به توسعه پایدار و حفظ محیط زیست پروژه های راهسازی باید به تایید سازمان حفاظت محیط زیست برسد.
دبیر انجمن راهسازی ایران در پایان خاطرنشان کرد: متاسفانه آن علاقه مندی را برای حفظ آنچه داریم و ساخت آنچه نیاز است، مشاهده نمی شود.